Gdy myślimy o polskim folklorze, przed oczami stają nam wirujące spódnice, dumnie podniesione głowy i niesamowita energia. Polskie tańce narodowe to nie tylko choreografia – to zamknięta w ruchu historia naszego kraju, odzwierciedlająca zarówno magnacką dumę, jak i ułańską fantazję oraz wiejską radość życia.
Oficjalnie wyróżniamy pięć tańców narodowych:
- Polonez: Dostojny, kroczy, otwierający najważniejsze bale. Dawniej tańczony przez królów i magnatów, dziś symbolizuje wejście w dorosłość na studniówkach.
- Mazur: Dynamiczny, pełen improwizacji, ułańskiego fasonu i charakterystycznych hołubców.
- Krakowiak: Jedyny w tym gronie taniec w metrum dwudzielnym. Charakteryzuje się żywym tempem, cwałami i podskokami.
- Kujawiak: Kolebka melancholii i romantyzmu. Jest spokojny, płynny i pełen gracji, przypominający kołysanie wiatru na kujawskich polach.
- Oberek: Najszybszy i najbardziej szalony z całej piątki. Pełen popisowych akrobacji, przysiadów i zawrotnych obrotów.
Każdy z nich ma inny charakter, ale wszystkie łączy jedno – niezwykła pasja, którą czuć w każdym takcie muzyki.